” من
پری کوچک غمگینی را
می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
می نوازد آرام آرام
پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد ”

(فروغ فرخزاد )
 

من همان پري كوچك غمگينم

من همان پري كوچك غمگينم

كه دلش را مي نوازد ،

آرام آرام ،

در يك ني‌لبك چوبين

تو مرا خوب مي شناسي فروغ ؟ نه ؟

تو

مرا در شعرت سروده‌اي !!

من

همان پري كوچك غمگينم، ايران دخت ، زن ايراني !

معصوم و پاك مثل فرشته‌هاي خدا 

لطيف چون پرنيان

ظريف و زيبا بسان  نرگسهاي شيراز

و غمگين و دلخسته بمانند پري تو !

كلبه‌اي دارم

مي آرايمش به عشق

آن را پاك مي روبم

بوي دود مطبخش را خوب مي بويم

وه كه چه شيرين است روياهاي من

دستان كودكانم در ميان سفره‌اي از جنس عشق

عجين با  قوتي كه  به مهر خويش پرداخته‌ام .

سكوت مرا پاياني نيست

و غم‌هايم را نيز

عشق با من چه كرده است ؟

آنگاه كه در رگبار خشونت

تنها به ني لبك چوبينم پناه مي‌برم ،

آنگاه كه در آينه بي فرياد مي شكنم، 

و نگاه سنگين و نامهربان پدران و همسران و پسرانم

درجاي ميخكوبم مي كند و

پاي رفتنم را  مي گيرد ،

آنگاه كه حقوق انساني‌ام را مي دزدند و

من چاره‌اي جز سكوت ندارم ،

نا گزير ،

پري مي شوم !!

غم‌هايم آب مي شود و از چشمانم فرو مي غلطد و

من آرام آرام دلم را مي نوازم .

آه اي فروغ !

تو خوب مي داني كه من كيستم ؟!

من همان پري كوچكم !

كه در اقيانوس دلم سكنا دارم .

من همان پري كوچكي هستم كه به گناه عاشقي محكوم است .

و دلش را آرام آرام مي نوازد در يك ني لبك چوبين .

و افسانه مي شود !

افسانه‌اي كه در يلداهاي سرد و تاريك گذشته‌ام

 مادربزرگم براي مادرم گفت و مادرم براي من !

اما ،

اما من آن را براي دخترم نخواهم گفت !

هرگز نخواهم گفت !

رسپینا

ساقیا امشب صدایت با صدایم ساز نیست

یا که من بسیار مستم یا که سازت ساز نیست

ساقیا امشب مخالف می نوازد تار تو

یا که من مست و خرابم یا که تارت تار نیست

                                                     رسپینا

-وقتي خدا مادران را مي آفريد در روز ششم تا ديروقت كار مي كرد.
فرشته‌اي اومد و پرسيد: چرا اينقدر روي اين يكي وقت مي گذاري؟
و خدا پاسخ داد :
مي دوني چه خصوصياتي در نظر گرفتم تا درستش كنم ؟

-بايد قابل شستشو باشه ولي پلاستيكي نباشه. بيش از 200 قسمت قابل حركت داشته باشه كه قابل تعويض باشند. و بايد بتونه از همه جور غذا استفاده كنه. .بايد بتونه هم زمان سه تا بچه رو در آغوش بگيره . با يه بوسه  كه از زانوي زخمي تا قلب شكسته رو شفا بده. و همه اينها رو بايد فقط با دو تا دست انجام بده.

-فرشته تحت تأثير قرار گرفته بود .
فقط دو تا دست غير ممكنه . مطمئني اين يك مدل درست و استاندارده ؟
اين همه كار براي امروز زياده بقيه‌اش رو بگذار براي فردا و تكميلش كن

-نمي تونم ديگه آخراي كارمه. چيزي نمونده كه موجودي را كه محبوب قلبم هست رو كامل كنم.
وقتي بيمار مي شه خودش، خودش رو معالجه مي كنه و مي تونه 18 ساعت در روز كاركنه .

-فرشته نزديكتر اومد و زن رو لمس كرد:
اين كه خيلي لطيفه!!
بله لطيفه. ولي خيلي قوي درستش كردم . نمي توني تصور كني چه چيزهايي رو مي تونه تحمل كنه و بر چه مشكلاتي پيروز بشه.

-فرشته پرسيد : مي تونه فكر كنه ؟
خدا پاسخ داد : نه تنها فكر مي كنه مي تونه استدلال و بحث و گفتگو كنه .

فرشته گونه زن رو لمس كرد: ”خدا فكر كنم بار مسئوليت زيادي بهش دادي ! سوراخ شده و داره چكه مي كنه !”

-خدا اشتباه فرشته رو تصحيح كرد : چكه نمي كنه - اين اشكه .
فرشته پرسيد :به چه دردي مي خوره ؟
اشكها روش او هستند تا غمهاش، ترديدهاش، عشقش ، تنهائيش، رنجش و غرورش را بيان كنه .
فرشته هيجان زده گفت :خداوندا تو نابغه اي فکر تمام چيز هاي خارق العاده رو براي ساختن مادرها کرده اي ...

-فقط يك چيزش خوب نيست.
خودش فراموش مي كنه كه چقدر با ارزشه .

                                                         سپنتا

وقتی یک عکس دو نفره رو از وسط نصف کنی همیشه دست این دو نفر،توی نیمه دیگه عکس باقی می مونه که همیشه ضربان قلبهاشون رو با خود داره.پس تلاش برای جدائی بی نتیجه است...

سی و دومین تکه دل رسپینا

در آن هنگام که در مقابل تابش خورشيد هيچ سايه اي بر ديوار نداري، بدان که هستي اما

مرده اي .....

                                سيمين تکه دل رسپينا

دلم گرفته انگار

هوای گریه داره

تو این فضای پر غم

دلم می خواد بباره

دیگه صدای برگها

از زیر پا نمیاد

بهار شده دوباره

آخ دل من نمی خواد

بهار که باشه انگار

غروب رنگی نداره

ماه و ستاره شبها

توی پائیز چه حاله!

دل پائیزیم انگار

غروب کرده دوباره

گفتم بهش می میره

ولی بار نداره 

        .......

هوس بود هوس بود

دلش پر از هوس بود

دلش که نه خودش بود

جسمش پر از هوس بود

دیدی دوباره این بار

زدی به بی راهه ها

خون کردی این دل رو باز

با خنجر دوستی ها

من موندم این دلم

با یک دنیا ادعا

دیدی دل دیوونه

کردی بازم اشتباه

تو موندی و زخم عشق

تنها تر از همیشه

حالا دیگه کسی نیست

که گوش بده به حرفات

مهمتر از تو هم هست

 دل بی ارزش من  

آخه تو که می دونی

مهم نیستی تو دنیا

مهم نیستی تو دنیا

                             بيست و هشتمين تکه دل رسپينا

آن كس كه مي‌گفت دوستم دارد، عاشقي نبود كه به شوق من آمده باشد، رهگذري بود كه روي برگهاي خشك پاييزي راه مي‌رفت، صداي خش‌خش برگها همان آوازي بود كه من گمان مي‌كردم ميگويد: دوستت دارم

                                             رسپينا

پاورقي :

سلام به تمام دوستهاي زنده رودي

اميدوارم که سال جديد براي همتون سالي سرشار از موفقيت و شادي باشه ....در ضمن دلم براي همتون خيلي تنگ شده براي  عسل ، رويا ، ستاره و همه بچه هاي قديمي و جديد ... موفق باشيد.

خدابا ...

امشب حسابي حالم گرفته ... يعني مي دوني چند روزي که حالم گرفته ... نمي دونم چرا با وجود اين که بايد خيلي خوشحال باشم ولي نيستم انگار يه چيزي راه گلوم رو بسته و نمي تونم نفس بکشم ... احساس مي کنم همه چيز قاطي شده و قراره يه اتفاقي بيفته ...نمي دونم ... کاش مي شد نبود ... کاش مي شد نفس نکشيد ... کاش مي شد...

بيست و هفتمين تکه دل رسپينا

با یاد تو من امشب

غمگینم و نالانم

بی یاد تو من هرگز

این زندگی نتوانم

این دل به هوای تو

حال دگری دارد

با ماه دمی گردم

تا صبح شود شامم  

خیره نگهم در ماه

چون یاد تو در یادم

گویم به خدا امشب

اوست این بت جانم

کز این همه هستی ات

چیز دگری جز او هرگز نمی خواهم

جانا مگیر از من

این رونق هستی را

کین بار توانم نیست

زخم دگری بر جان  

امروز ز هست او

مستی فزون دارم

غم را نبینم من

چون من هم او دارم

                              بيست و ششمين تکه دل رسپينا

كاش تجسم حضورت در باورم را، در غالب كلمه توان بيان بود

كاش مي توانستم سينه ام را بگشايم و قلبم را برون آورم تا ببيني، تا ببينند، همگان ببينند كه اين قلب من است كه باز مي تپد، اما اين بار با راحتي خيال.

صدايي از درون سينه ام نهيب مي زند، كه آري اين صدا،صداي قلب توست كه مي تپد؛ ليك مرا باور نيست.

از آن خاكستري بيش نمانده بود، مگر مي تواند كه دوباره بتپد

با كدامين نيرو؟ با كدامين عشق؟ با كدامين الهام؟ با كدامين ايمان؟

گوش مي سپارم به صداي درون سينه ام

آري اوست كه در درون سينه ام به تلاطم درآمده ولي امروز، براي توست كه مي تپد و اين نيروي قلب توست كه نور اميد را به او بازگردانده

كاش مي دانستي كه گرما دستانت بود كه ديواره يخي قلبم را ذوب نمود، كاش مي دانستي كه از كلام تو بود كه كلام من زنده شد و لبخند تو بود كه بر لبانم نقش بست.

كاش تو نيز تصوير ذهنم را در باورت مي گنجاندي تا زنده شدنم را، تا تصوير جسم مرده ام را فراموش نكني  

تا بداني كه بي تو باز خواهم مرد.

                                 بيست و پنجمين تكه دل رسپينا